Foto boven: Portret Bernard De Wulf & Naakt van George Hendrik Breitner, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Bernard De Wulf over Naakt van George Hendrik Breitner

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Bernard De Wulf & Naakt van George Hendrik Breitner, foto: Jacques Sonck

“Zelden heb ik het museum verlaten zonder even langs haar te lopen. En hoe vaak niet heb ik haar uitvoerig bekeken. Soms kwam ik alleen voor haar. Alsof zij er alleen voor mij was.
Ze is niet het enige naakt daar, ik ken ze allemaal denk ik, maar ze is wel het bekoorlijkste.
En het ondoorgrondelijkste.
En het stilste.
Ik beschouw haar en de haren als een kleine harem. Van illusie. Ik weet natuurlijk dat ze geschilderd zijn. Daarom ga ik naar ze kijken. Niemand die mij dan terechtwijst. Niemand zelfs die uitgaat van enige opwinding.
Het zijn maar schilderijen.
Toch is er onmiskenbaar sprake van opwinding. Ze heeft niets te maken met snelle plaatjes in blootblaadjes. Ze ontstaat door traagte en aandacht.


“Hier ligt een vrouw zo schitterend naakt, zo onkenbaar en zo volledig van verf dat het me telkens weer duizelt wanneer ik haar gelukkig weer niet mag aanraken.”


Zie haar. Hoe geknakt ze ligt. Als een gebroken takje.
En hoe ingekleed ze is met velerlei verf. Of zijn het stoffen, dekens, kussens? Haar lichaam geeft een vreemd trillend licht af, haar hoofd is zijn eigen afgrondelijke schaduw.
Haar zwarte kniekousen, net onder haar donkere geslacht, tasten naar mijn kruis. Het diepe rood om haar heen, om haar tepel, in haar zij, langs haar bekken: het is even luguber als jubelend.
Hier ligt een vrouw zo schitterend naakt, zo onkenbaar en zo volledig van verf dat het me telkens weer duizelt wanneer ik haar gelukkig weer niet mag aanraken.”

Laatste dagen

Uitverkoren sluit op zondagavond 3 januari definitief de deuren. Grijp dus nu je kans en breng nog snel een bezoek aan deze unieke tentoonstelling. Op donderdag 31 december sluit de expo om 14.00. Op 1 en 2 januari is de expo gesloten.

Advertenties
Standaard
Uitverkoren Manfred Sellink, foto Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Manfred Sellink over Indruk van een danszaal van Jules Schmalzigaug

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Manfred Sellink & Indruk van een danszaal van Jules Schmalzigaug, foto: Jacques Sonck

Jules Schmalzigaug. Ik zal in alle eerlijkheid bekennen dat deze Antwerpse kunstenaar van Duitse afkomst mij onbekend was voordat ik begon te werken in het KMSKA. Ik moet hem beslist zijn tegengekomen in colleges en literatuur over het Europees modernisme. Ik moet zijn werk zeker gezien hebben tijdens de bezoeken die ik de afgelopen decennia aan het museum heb gebracht. En toch bleven de schilder en zijn werk voor mij verborgen. Iets dat voor velen geldt, zo heb ik geleerd.


“Wat is het heerlijk dat je in rijke collecties altijd weer zulke (her)ontdekkingen kunt doen – of je nu directeur of bezoeker bent.”


Schmalzigaug is een kunstenaar voor kenners en fijnproevers, die langzamerhand ook door een breder publiek ontdekt wordt. En terecht. Het oeuvre is niet al te omvangrijk. Hij is tragisch op nogal jonge leeftijd gestorven. Zijn werk is bovendien in veel opzichten on-Belgisch en misschien ook daarom zo lang onbekend gebleven. De kunstenaar sluit aan bij een van de – in theorie althans – meest radicale modernistische stromingen van zijn tijd: het (Italiaanse) futurisme. Schmalzigaug combineert een dynamische abstrahering met een levendig palet aan kleur en licht, waarin zijn langdurige verblijf in Venetië fraai zichtbaar is. Indruk van een danszaal is een knap en doordacht opgebouwde werveling van kleur, een lust voor het oog. Een Antwerpse feestzaal badend in Venetiaans licht. Wat is het heerlijk dat je in rijke collecties altijd weer zulke (her)ontdekkingen kunt doen – of je nu museumdirecteur of bezoeker bent.”

Standaard
Portret Marie Thérèse Room & Zomer van Emile Claus, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Marie Thérèse Room over Zomer van Emile Claus

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Marie Thérèse Room  & Zomer van Emile Claus, foto: Jacques Sonck

“Al 22 jaar loop ik door tentoonstellingen. Er zijn altijd werken die ik mooi vind, maar kunstkenner ben ik niet. Waarschijnlijk heeft het met mijn leeftijd te maken – ik ben 60 geworden – dat het simpele van het leven mij aanspreekt. Ik ben geboren in augustus, hoogzomer. Dat is wat mij in dit schilderij boeit. Vooral het licht, de beweging van het rijpe graan. Hoe schilder je zoiets?


“Ik heb het als kind allemaal meegemaakt. Hoe simpel kan het zijn? Het was goed.”


Het graan voert mij terug naar mijn kindertijd. Een klein dorpje, niet meer dan een kerkje, een schooltje en dreven vol bloemen die door de velden lopen. Het dorp was mijn wereld. De seizoenen bepaalden alles. De oogst was het enige dat spanning bracht. Het was het brood voor het hele jaar. Het moest zijn zoals op het schilderij: volle rijpe halmen die knisperen als de wind er zachtjes over blaast. De geur, de insecten, de hitte en – ondanks de zware arbeid – toch nog de tijd om een praatje te maken op het veld. De boerenvrouw volgt het ritme van het dier. Stel je dat eens voor in deze tijd. Een veld met aardappels. Ook een voorraad voor een jaar. Het koele bos op de achtergrond zorgt voor brandhout om zich in de winter te verwarmen. Ik heb het als kind allemaal meegemaakt. Hoe simpel kan het zijn? Het was goed.”

Standaard
Winnende inzending
Tentoonstellingen

Vind ik leuk!

Aan het einde van Vind ik leuk, het doeboekje bij de tentoonstelling Uitverkoren, vragen we jonge en minder jonge bezoekers om hun favoriete kunstwerk uit de expo na te tekenen.

De winnaar van vorige maand is Jill. Zij tekende Onbescheiden van Henriëtte Ronner-Knip na.

Doe-het-zelf

Vraag naar het doeboekje aan het onthaal of doorblader het alvast online.

Standaard
Portret Vaast Colson & Val van de opstandige engelen van James Ensor, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Vaast Colson over Val van de opstandige engelen van James Ensor

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Vaast Colson & Val van de opstandige engelen van James Ensor, foto: Jacques Sonck

“Is er een werk waar ik graag tijd mee zou doorbrengen? Een werk dat ik echt wil zien? Dat was het motief voor mijn selectie. Er waren al een handvol mogelijke kandidaten gepasseerd toen J.E. de teller op nul zette. Bij Val van de opstandige engelen was het gevoel dat ik het schilderij niet voldoende kon zien in het PDF-bestand dat ik toegestuurd kreeg het sterkst. Waarschijnlijk door de schaal die Ensor hanteerde. Op mijn beeldscherm zag ik een cluster van tekens die in een bepaalde beweging over het doek stroomt. Ensor moet het schilderij met snelheid en trefzekerheid getekend hebben. In sommige zones lijken de kleuren opeen te zijn gemetseld. Op andere plaatsen is er veel ruimte tussen de verschillende sporen.


“Terwijl er in het afgebeelde verhaal twee groepen zijn die elkaar bekampen, lijken de verschillende toetsen samen te spannen in een complot dat op de toeschouwer gericht is.”


Toen ik het werk opnieuw bekeek, nog steeds op een computermonitor, werden mijn ogen door de verschillende kleurvlekken doorverwezen. Alsof het verhaal zich steeds elders op het scherm afspeelde. Terwijl er in het afgebeelde verhaal twee groepen zijn die elkaar bekampen, lijken de verschillende toetsen samen te spannen in een complot dat op de toeschouwer gericht is. Mijn besluit stond vast. Ik wou de uitdaging die Ensor met dit werk formuleerde in persoon aangaan en het van op dezelfde afstand bekijken als die waarop de schilder het in 1889 ineen geborsteld heeft.”

Standaard
Portret Adriaan Raemdonck & Noordzee van Jean Brusselmans, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Adriaan Raemdonck over Noordzee van Jean Brusselmans

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Adriaan Raemdonck & Noordzee van Jean Brusselmans,  foto: Jacques Sonck

Jean Brusselmans is mijn schilderkunstige jeugdliefde. Als academiestudent droomde ik ervan om een nieuwe Brusselmans te worden. Maar het leven heeft er anders over beslist. De kunstenaar bezong in zijn schilderijen mijn geboortestreek, het Pajottenland. In die specifieke natuur had ik mijn eerste dromen en ontstond mijn drang naar het onbekende, naar het volle leven in de grootstad, Brussel en even later Antwerpen, wat mijn thuisbasis zou worden. Door zijn manier van schilderen leerde ik het landschap en de natuur van mijn regio bewonderen.


“Voor mij heeft Brusselmans een van de mooiste signaturen uit de ganse kunstgeschiedenis.”


Het volledige oeuvre van Brusselmans is van een totale waarneming waarin alle zintuigen betrokken zijn. Of het nu een marine van onze kust of een landschap in het Pajottenland is. Je snuift de geur van de zee of van de aarde op in de zware maar elegante verfmassa. In het algemeen, en zeker in deze Noordzee, hebben Brusselmans’ werken een architecturale dimensie. De kunstenaar creëerde een zee zoals niemand die ooit gezien heeft. Een uitzonderlijke visie. Met een vaste hand kalligrafeerde hij zijn naam in lange fiere letters, als een belangrijk onderdeel van het schilderij. Voor mij heeft hij een van de mooiste signaturen uit de ganse kunstgeschiedenis. Te lang bleef deze grote dromer in het artistieke veld miskend. Misschien omdat hij geen toegevingen deed en een zeer persoonlijke stijl ontwikkelde. Zo is hij een van de oorspronkelijkste vertegenwoordigers van het internationaal expressionisme geworden.”

Standaard
Uitverkoren Tonia In Den Kleef, foto Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Tonia In den Kleef over Ademend leven van Jan Dries

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Tonia In den Kleef & Ademend leven van Jan Dries, foto: Jacques Sonck

“Toen ik langzaam blind werd, dacht ik dat kunst niet meer voor mij was. Tot de vzw Zicht Op Cultuur, Licht en Liefde me in 2008 uitnodigde voor de stuurgroep van Art in the Dark. Met dat project konden ziende mensen ervaren hoe je van kunst kan genieten zonder te zien: door kunstwerken te betasten in een pikdonkere ruimte en onder begeleiding van een blinde gids. We maakten ook een brochure, Ongeziene rijkdom, met informatie voor gidsen, curatoren en onthaalpersoneel over hoe ze hun museum toegankelijk kunnen maken. Met de vereniging De Parelvissers organiseer ik rondleidingen voor blinde en slechtziende mensen.


“Een beeld voelen is een evenwaardige vorm van waarnemen.”


Ik zag Ademend leven van Jan Dries op een tentoonstelling in de reeks De Modernen. Visueel is het misschien niet zijn mooiste werk. Maar een beeld voelen is een evenwaardige vorm van waarnemen. De huid van het beeld, de abstracte vorm en de onverwachte hoekjes en verrassingen spreken mij aan. Bovendien is wit een kleur die ik nog goed zie.”

Bezoek de expo samen met Jongbloed! & Tonia In den Kleef 

Schrijf je nu in voor een uniek wandelgesprek op zondag 15 november om 15.00, gratis met toegangsticket, max. 10 deelnemers. Na afloop van het gesprek bieden we je een glaasje aan in de inkomhal.

Standaard