Foto boven: Portret Bernard De Wulf & Naakt van George Hendrik Breitner, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Bernard De Wulf over Naakt van George Hendrik Breitner

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Bernard De Wulf & Naakt van George Hendrik Breitner, foto: Jacques Sonck

“Zelden heb ik het museum verlaten zonder even langs haar te lopen. En hoe vaak niet heb ik haar uitvoerig bekeken. Soms kwam ik alleen voor haar. Alsof zij er alleen voor mij was.
Ze is niet het enige naakt daar, ik ken ze allemaal denk ik, maar ze is wel het bekoorlijkste.
En het ondoorgrondelijkste.
En het stilste.
Ik beschouw haar en de haren als een kleine harem. Van illusie. Ik weet natuurlijk dat ze geschilderd zijn. Daarom ga ik naar ze kijken. Niemand die mij dan terechtwijst. Niemand zelfs die uitgaat van enige opwinding.
Het zijn maar schilderijen.
Toch is er onmiskenbaar sprake van opwinding. Ze heeft niets te maken met snelle plaatjes in blootblaadjes. Ze ontstaat door traagte en aandacht.


“Hier ligt een vrouw zo schitterend naakt, zo onkenbaar en zo volledig van verf dat het me telkens weer duizelt wanneer ik haar gelukkig weer niet mag aanraken.”


Zie haar. Hoe geknakt ze ligt. Als een gebroken takje.
En hoe ingekleed ze is met velerlei verf. Of zijn het stoffen, dekens, kussens? Haar lichaam geeft een vreemd trillend licht af, haar hoofd is zijn eigen afgrondelijke schaduw.
Haar zwarte kniekousen, net onder haar donkere geslacht, tasten naar mijn kruis. Het diepe rood om haar heen, om haar tepel, in haar zij, langs haar bekken: het is even luguber als jubelend.
Hier ligt een vrouw zo schitterend naakt, zo onkenbaar en zo volledig van verf dat het me telkens weer duizelt wanneer ik haar gelukkig weer niet mag aanraken.”

Laatste dagen

Uitverkoren sluit op zondagavond 3 januari definitief de deuren. Grijp dus nu je kans en breng nog snel een bezoek aan deze unieke tentoonstelling. Op donderdag 31 december sluit de expo om 14.00. Op 1 en 2 januari is de expo gesloten.

Standaard
Portret Marie Thérèse Room & Zomer van Emile Claus, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Marie Thérèse Room over Zomer van Emile Claus

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Marie Thérèse Room  & Zomer van Emile Claus, foto: Jacques Sonck

“Al 22 jaar loop ik door tentoonstellingen. Er zijn altijd werken die ik mooi vind, maar kunstkenner ben ik niet. Waarschijnlijk heeft het met mijn leeftijd te maken – ik ben 60 geworden – dat het simpele van het leven mij aanspreekt. Ik ben geboren in augustus, hoogzomer. Dat is wat mij in dit schilderij boeit. Vooral het licht, de beweging van het rijpe graan. Hoe schilder je zoiets?


“Ik heb het als kind allemaal meegemaakt. Hoe simpel kan het zijn? Het was goed.”


Het graan voert mij terug naar mijn kindertijd. Een klein dorpje, niet meer dan een kerkje, een schooltje en dreven vol bloemen die door de velden lopen. Het dorp was mijn wereld. De seizoenen bepaalden alles. De oogst was het enige dat spanning bracht. Het was het brood voor het hele jaar. Het moest zijn zoals op het schilderij: volle rijpe halmen die knisperen als de wind er zachtjes over blaast. De geur, de insecten, de hitte en – ondanks de zware arbeid – toch nog de tijd om een praatje te maken op het veld. De boerenvrouw volgt het ritme van het dier. Stel je dat eens voor in deze tijd. Een veld met aardappels. Ook een voorraad voor een jaar. Het koele bos op de achtergrond zorgt voor brandhout om zich in de winter te verwarmen. Ik heb het als kind allemaal meegemaakt. Hoe simpel kan het zijn? Het was goed.”

Standaard
Portret Vaast Colson & Val van de opstandige engelen van James Ensor, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Vaast Colson over Val van de opstandige engelen van James Ensor

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Vaast Colson & Val van de opstandige engelen van James Ensor, foto: Jacques Sonck

“Is er een werk waar ik graag tijd mee zou doorbrengen? Een werk dat ik echt wil zien? Dat was het motief voor mijn selectie. Er waren al een handvol mogelijke kandidaten gepasseerd toen J.E. de teller op nul zette. Bij Val van de opstandige engelen was het gevoel dat ik het schilderij niet voldoende kon zien in het PDF-bestand dat ik toegestuurd kreeg het sterkst. Waarschijnlijk door de schaal die Ensor hanteerde. Op mijn beeldscherm zag ik een cluster van tekens die in een bepaalde beweging over het doek stroomt. Ensor moet het schilderij met snelheid en trefzekerheid getekend hebben. In sommige zones lijken de kleuren opeen te zijn gemetseld. Op andere plaatsen is er veel ruimte tussen de verschillende sporen.


“Terwijl er in het afgebeelde verhaal twee groepen zijn die elkaar bekampen, lijken de verschillende toetsen samen te spannen in een complot dat op de toeschouwer gericht is.”


Toen ik het werk opnieuw bekeek, nog steeds op een computermonitor, werden mijn ogen door de verschillende kleurvlekken doorverwezen. Alsof het verhaal zich steeds elders op het scherm afspeelde. Terwijl er in het afgebeelde verhaal twee groepen zijn die elkaar bekampen, lijken de verschillende toetsen samen te spannen in een complot dat op de toeschouwer gericht is. Mijn besluit stond vast. Ik wou de uitdaging die Ensor met dit werk formuleerde in persoon aangaan en het van op dezelfde afstand bekijken als die waarop de schilder het in 1889 ineen geborsteld heeft.”

Standaard
Portret Cil De Vylder & Portret van Roger Avermaete van Jan Cockx, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Cil De Vylder over Portret van Roger Avermaete van Jan Cockx

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Cil De Vylder & Portret van Roger Avermaete van Jan Cockx, foto: Jacques Sonck

“Toen ik dit werk voor het eerst zag, was ik meteen verkocht. De vele en felle kleuren, de mysterieuze blik van de man en zijn mooie kostuum vond ik heel inspirerend. De compositie is eenvoudig, maar goed gekozen. Ik hou erg van deze stijl. Die doet me denken aan Rik Wouters, van wie ik een grote fan ben.


“Fantastisch aan dit werk is dat het heel vluchtig maar trefzeker geschilderd is.”


Waarschijnlijk spreekt dit werk me ook aan omwille van mijn studierichting. Ik volgde les in het KSO en ben nu begonnen met een studie Vrije Beelden Kunsten. Ik zal leren om met olieverf te schilderen, te drukken en sculpturen te maken. Ik hou erg veel van kleur en collages maken. Fantastisch aan dit werk is dat het vluchtig maar trefzeker geschilderd is. Met een paar streken staat er een schoen. Ook vind ik het mooi hoe er zoveel kleuren worden verwerkt in het gezicht dat toch realistisch blijft. Ik vind dit echt hét topwerk van Jan Cockx.”

Standaard
Uitverkoren Tonia In Den Kleef, foto Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Tonia In den Kleef over Ademend leven van Jan Dries

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Tonia In den Kleef & Ademend leven van Jan Dries, foto: Jacques Sonck

“Toen ik langzaam blind werd, dacht ik dat kunst niet meer voor mij was. Tot de vzw Zicht Op Cultuur, Licht en Liefde me in 2008 uitnodigde voor de stuurgroep van Art in the Dark. Met dat project konden ziende mensen ervaren hoe je van kunst kan genieten zonder te zien: door kunstwerken te betasten in een pikdonkere ruimte en onder begeleiding van een blinde gids. We maakten ook een brochure, Ongeziene rijkdom, met informatie voor gidsen, curatoren en onthaalpersoneel over hoe ze hun museum toegankelijk kunnen maken. Met de vereniging De Parelvissers organiseer ik rondleidingen voor blinde en slechtziende mensen.


“Een beeld voelen is een evenwaardige vorm van waarnemen.”


Ik zag Ademend leven van Jan Dries op een tentoonstelling in de reeks De Modernen. Visueel is het misschien niet zijn mooiste werk. Maar een beeld voelen is een evenwaardige vorm van waarnemen. De huid van het beeld, de abstracte vorm en de onverwachte hoekjes en verrassingen spreken mij aan. Bovendien is wit een kleur die ik nog goed zie.”

Bezoek de expo samen met Jongbloed! & Tonia In den Kleef 

Schrijf je nu in voor een uniek wandelgesprek op zondag 15 november om 15.00, gratis met toegangsticket, max. 10 deelnemers. Na afloop van het gesprek bieden we je een glaasje aan in de inkomhal.

Standaard
Portret Tom Hautekiet & Opgedragen aan de steenbakkers van Camiel Van Breedam, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Tom Hautekiet over Opgedragen aan de steenbakkers van Camiel Van Breedam

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Tom Hautekiet & Opgedragen aan de steenbakkers van Camiel Van Breedam, foto: Jacques Sonck

“Tijdens mijn studies Productontwikkeling in Antwerpen kreeg ik les van Camiel Van Breedam. Naast zijn boeiende lessen, intrigeerde hij me omdat hij steeds helemaal in het rood was gekleed. Ik had tijdens mijn middelbare studies op een vrij traditioneel college buiten de stad gezeten waar je zulke leraars zelden tegenkwam. Het boeide mij zo erg dat ik dat ook wel eens wilde proberen. Niet in het rood, wel in een andere ‘beschikbare’ kleur. Zo heb ik een hele tijd in het groen gekleed rondgelopen, waardoor mijn medeleerlingen me ‘de kikker’ noemden. Ook tijdens de eerste jaren van mijn studies Grafische Vormgeving aan het Sint-Lucaspaviljoen in Antwerpen heb ik dat volgehouden.

Opening Uitverkoren. Foto: Jesse Willems

Opening Uitverkoren. Foto: Jesse Willems

Interessant in het werk van Camiel Van Breedam zijn de assemblages en de collages met gevonden voorwerpen, die al een leven achter de rug hebben en waar hij een nieuwe functie aan geeft. Ze inspireerden mij bij het maken van talrijke illustraties voor magazines en cd-hoezen, ook in de vorm van collages.”

 

Standaard
Foto boven: Portret Ruth Joos & Zonder titel van Ria Pacquee, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Ruth Joos over Zonder titel van Ria Pacquée

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Ruth Joos & Zonder titel van Ria Pacquee, foto: Jacques Sonck

“De Middellandse Zee is verworden tot massagraf. Maar het was vooral de foto van het lichaam van een klein meisje drijvend op het water die ons allen wist te beroeren. De felgroene broek, het fluoroze truitje. De naïeve kleurenexplosie als icoon van de verloren droom.


“Alles ligt hier ongenadig verwrongen te verwijzen naar wat voorgoed voorbij is.”


Ik kan urenlang mijn kluts kwijt zijn door op straat voorbij een verloren kledingstuk te rijden. Een eenzame schoen, een aan flarden gereten hemd, soms een kleurrijk sandaaltje. Het verloren geraakte als gevonden object. Het leven dat er achter schuil gaat. Het kwadraat van die verloren intimiteit is deze geruisloze knuffelbeer van Ria Pacquée; een aaibaar stilleven waarrond je een krijtcirkel verwacht. Alles ligt hier ongenadig verwrongen te verwijzen naar wat voorgoed voorbij is. Hier achter huist alleen verdriet. Klein of groot, mocht daar al een wezenlijk verschil tussen bestaan. Een knuffelbeer in een zorgvuldige compositie van gecraqueleerd beton. Het grillige plaveisel als bloedplas. Even te lang naar deze niet-toevallige foto kijken en de Grote Vragen dringen zich op. Wie kijkt hier wie niet aan? Wie heeft hier het leven gelaten? Wie is er schuldig? Waar en wanneer zijn we de onschuld verloren? En zeggen dat je er zelf waarschijnlijk aan was voorbijgelopen. Op weg naar een of ander klein verdriet.”

Standaard