Inzending wedstrijd
Tentoonstellingen

Vind ik leuk!

Aan het einde van Vind ik leuk, het doeboekje bij de tentoonstelling Uitverkoren, vragen we jonge en minder jonge bezoekers om hun favoriete kunstwerk uit de expo na te tekenen.

De winnaar van september is Ilona. Zij tekende Cleopatra laat gif proeven door ter dood veroordeelde gevangenen van Alexander Cabanel na.

Bekijk ook deze andere inzendingen.

Herfstvakantietip: doe het zelf

Breng tijdens de herfstvakantie ook een bezoek aan Uitverkoren en ga zelf aan de slag. Vraag naar het doeboekje aan het onthaal of doorblader het alvast online.

Advertenties
Standaard
Foto boven: Portret Ruth Joos & Zonder titel van Ria Pacquee, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Ruth Joos over Zonder titel van Ria Pacquée

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Ruth Joos & Zonder titel van Ria Pacquee, foto: Jacques Sonck

“De Middellandse Zee is verworden tot massagraf. Maar het was vooral de foto van het lichaam van een klein meisje drijvend op het water die ons allen wist te beroeren. De felgroene broek, het fluoroze truitje. De naïeve kleurenexplosie als icoon van de verloren droom.


“Alles ligt hier ongenadig verwrongen te verwijzen naar wat voorgoed voorbij is.”


Ik kan urenlang mijn kluts kwijt zijn door op straat voorbij een verloren kledingstuk te rijden. Een eenzame schoen, een aan flarden gereten hemd, soms een kleurrijk sandaaltje. Het verloren geraakte als gevonden object. Het leven dat er achter schuil gaat. Het kwadraat van die verloren intimiteit is deze geruisloze knuffelbeer van Ria Pacquée; een aaibaar stilleven waarrond je een krijtcirkel verwacht. Alles ligt hier ongenadig verwrongen te verwijzen naar wat voorgoed voorbij is. Hier achter huist alleen verdriet. Klein of groot, mocht daar al een wezenlijk verschil tussen bestaan. Een knuffelbeer in een zorgvuldige compositie van gecraqueleerd beton. Het grillige plaveisel als bloedplas. Even te lang naar deze niet-toevallige foto kijken en de Grote Vragen dringen zich op. Wie kijkt hier wie niet aan? Wie heeft hier het leven gelaten? Wie is er schuldig? Waar en wanneer zijn we de onschuld verloren? En zeggen dat je er zelf waarschijnlijk aan was voorbijgelopen. Op weg naar een of ander klein verdriet.”

Standaard
Portret Elise Gacoms & De blauwe distel van Emile Vloors, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Elise Gacoms over De blauwe distel van Emile Vloors

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Elise Gacoms & De blauwe distel van Emile Vloors, foto: Jacques Sonck

“Ik ontmoette Emile Vloors ongeveer vijf jaar geleden in zaal P van het KMSKA, waar toen Het schaakspel hing. Het begin van een groot avontuur. Ik moest en zou alles te weten komen over deze kunstenaar. Die zoektocht leidde me tot bij zijn nalatenschap en zijn familieleden. Een speciaal contact dat mijn onderzoek alsmaar persoonlijker maakte. Het is een grote passie geworden. Ik hoop dat ik het mijn hele leven kan voortzetten.


“Dit portret straalt uit wat mij initieel aantrok in het werk van Vloors: oog voor detail, zin voor schoonheid, een genuanceerd spel van tinten en, bovenal,  mysterie.”


Vloors leerde de zussen Louise en Lucie Laridon kennen toen hij aan de Academie studeerde. Ze waren onafscheidelijk en leefden samen voor de rest van hun leven. Zij waren zijn grote muzen: hun gezichten komen voor op een groot deel van zijn werken. De blauwe distel, een portret van Lucie, straalt uit wat mij initieel aantrok in het werk van Vloors: oog voor detail, zin voor schoonheid, een genuanceerd spel van tinten en, bovenal, mysterie. Toch heb ik het gevoel dat ik deze dame heel goed ken. Ik las de brieven die ze schreef, bekeek de foto’s waarvoor ze poseerde en maakte op die manier kennis met haar leefwereld. Omdat Louise uiteindelijk zijn vrouw werd, bleef Lucie een beetje in haar schaduw staan. Maar ze verdient minstens evenveel aandacht. Zo blijkt uit de verfijning waarmee Vloors in dit portret een stukje van haar ziel vastlegde.”

 

Standaard
Tentoonstellingen

Alamire in de bibliotheek: meerstemmigheid op de Kunstberg

Nog tot 22 november kan je de tentoonstelling Petrus Alamire, Meerstemmigheid in beeld  in de Antwerpse Kathedraal bezoeken. De muziekhandschriften van Petrus Alamire behoren tot de mooiste verluchte manuscripten van de late middeleeuwen. Deze tentoonstelling brengt zeven koor- en liedboeken uit de collecties van de Koninklijke Bibliotheek in Brussel en het Stadsarchief in Mechelen visueel en auditief tot leven. Ann Kelders is verbonden aan de Handschriftenafdeling van de Koninklijke Bibliotheek. Ze blogt over hoe de handschriften in de collectie belandden en hoe ze gedigitaliseerd werden. 

Lees verder

Standaard
Portret Sven De Ridder & I, me and myself van Pol Mara, foto: Jacques Sonck
Tentoonstellingen

Uitverkoren: Sven De Ridder over I, me and myself van Pol Mara

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Sven De Ridder & I, me and myself van Pol Mara, foto: Jacques Sonck

“Ik heb Pol Mara en zijn vrouw Maria persoonlijk gekend. Ze waren goed bevriend met mijn moeder – wellicht zaten hun gemeenschappelijke Borgerhoutse roots daar voor iets tussen. Mijn ouders gingen vaak naar Gordes, een dorpje in de Provence waar Pol ook geregeld verbleef en een atelier had. Hij was een rustige, eerder zwijgzame man. Toch zat er een fonkel in zijn ogen die verraadde dat hij op een levendige en fantasierijke manier naar het leven keek. Ik was erbij toen zijn museum in Gordes midden jaren 90 opende en tijdens zijn begrafenis op het Schoonselhof enkele jaren later.


“Pol Mara was een rustige, eerder zwijgzame man. Toch zat er een fonkel in zijn ogen die verraadde dat hij op een levendige en fantasierijke manier naar het leven keek.”


Ik kies voor I, me and myself om de eenvoudige reden dat het een heel mooi werk is. Maar ook omdat er een zelfportret in verwerkt zit. Bovendien is het representatief voor het oeuvre van Pol Mara dat ik ken en waarmee ik ben opgegroeid: de vrouwen en/of meisjes, het fotorealisme, … Zelf ben ik trotse eigenaar van twee werken van deze Antwerpse grootmeester: Une tige égarée uit 1992 en Hommage à Peter Greenaway uit 1993. Dat laatste werk heb ik destijds van mijn moeder gekregen. Ik vind dat Pol Mara de laatste jaren, ten onrechte, in de vergetelheid is geraakt. Daarom ben ik oprecht fier dat ik hem langs deze weg opnieuw onder de aandacht kan brengen.”

Standaard
James Ensor, Adam en Eva uit het paradijs verjaagd, © KMSKA – Lukasweb -, foto Hugo Maertens
KMSKA op reis, Restauratie

Adam & Eva geven hun geheimen prijs in L.A.

KMSKA-restaurator Karen Bonne verblijft 4 maanden lang in Los Angeles waar ze het schilderij Adam en Eva uit het paradijs verjaagd uit de Ensorcollectie van het KMSKA restaureert. Ze doet dat in het prestigieuze restauratieatelier van The J. Paul Getty Museum. Bonne bezorgt ons geregeld updates van haar doen en laten op Californische bodem. Vandaag blogt ze over haar restauratievorderingen.

Foto boven: James Ensor, Adam en Eva uit het paradijs verjaagd (voor restauratie), © KMSKA – Lukasweb -, foto Hugo Maertens

Lees verder

Standaard
Uitverkoren Veerle Vercammen, foto Jacques Sonck
Jongbloed!, Tentoonstellingen

Uitverkoren: Veerle Vercammen over Meisje op een duin van Léon Spilliaert

Voor Uitverkoren vroegen we aan 40 bekende en minder bekende Vlamingen om hun favoriete kunstwerk uit de 19de en 20ste eeuw te kiezen uit de collecties van het KMSKA en de provincie Antwerpen. We wilden ook weten waarom ze precies dat ene werk kozen. Het resultaat is een heel gevarieerde en boeiende selectie, een bonte afwisseling van kleurrijke verhalen.

Foto boven: Portret Veerle Vercammen & Meisje op een duin van Léon Spilliaert, foto: Jacques Sonck

“Heel het oeuvre van Léon Spilliaert boeit mij. Hij weet met zijn persoonlijke tekenstijl alledaagse taferelen, figuren, voorwerpen en landschappen op papier te zetten die het publiek beroeren. Ik kende zijn werk al langer, maar na het zien van een grote tentoonstelling in Brussel in 2006 ben ik echt fan geworden. Sindsdien ga ik elk jaar enkele dagen naar zijn geboorteplaats Oostende. Om er wat uit te waaien en de landschappen ‘met een blik van Spilliaert’ te ervaren.


“Het is verwonderlijk hoe Spilliaert erin slaagt om op een fragiele drager, nl. papier, en met zachte technieken als kleurpotlood en aquarel zo’n krachtig en expressief beeld te creëren.”


Zijn werken hebben een subtiel, meestal donker kleurenpalet met één overheersende toon en enkele kleine accenten van licht of kleur. Door een contrast tussen de strakke lijnen en enkele optische verrassingen – zoals de accentuering van een detail als een oogkas of de grillige vorm van een opbollende jurk – schept hij abstractie of metamorfose. Hij creëert een mysterieuze wereld die tegelijk heel herkenbaar aanvoelt. Wat mij ook aantrekt in zijn werk, vermoedelijk vanuit mijn opleiding vrije grafiek en later restauratie – conservatie van kunstwerken op papier, is de materiaalkeuze. Het is verwonderlijk hoe Spilliaert erin slaagt om op een fragiele drager, nl. papier, en met zachte technieken als kleurpotlood en aquarel zo’n krachtig en expressief beeld te creëren.”

Bezoek de expo samen met Jongbloed! & Veerle Vercammen 

Schrijf je nu in voor een uniek wandelgesprek op zondag 18 oktober om 15.00, gratis met toegangsticket, max. 10 deelnemers. Na afloop van het gesprek bieden we je een glaasje aan in de inkomhal.

Standaard