Tentoonstellingen

De ogen van Moeti. Pieter Rottie en mevrouw Craeybeckx

Dit najaar kan je in de Koningin Fabiolazaal de tentoonstelling Duo’s in de exporeeks De Modernen bezoeken. Daarin brengen curatoren Bob Daems en Siska Beele kunst uit de collecties van de provincie Antwerpen en het KMSKA samen. Op deze blog gaan ze dieper in op de werken in de tentoonstelling of zoeken ze visuele gelijkenissen die verder gaan dan wat je ter plekke kan zien. Deze week kijkt Siska Beele naar het portret dat Pieter Rottie van Mevrouw Craeybeckx maakte en dat in het gezelschap van de kleindochter van de geportretteerde. 

Pieter Rottie, Mevrouw Craeybeckx, Inv.nr. 2353 © Lukas – Art in Flanders VZW / Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen, foto d/arch

Pieter Rottie, Mevrouw Craeybeckx, Inv.nr. 2353 © Lukas – Art in Flanders VZW / Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen, foto d/arch

Tijdens de voorbereiding van de tentoonstelling Duo’s stuitte ik in het museumdepot op een bijna vergeten schilderij van Pieter Rottie (Antwerpen 1895 – Antwerpen 1946). Nu maakt het deel uit van een van de aangrijpendste duo’s. Mevrouw Craeybeckx uit het KMSKA kreeg als passend pendant Lucienne, het blozende boerenmeisje, uit de kunstverzameling van de Provincie. Beide portretten trekken onmiddellijk de aandacht: zo dichtbij en zo aanwezig zijn de zitters, zo gretig bekeken en vastgelegd. Niemand kan zijn ogen ervan afhouden.

Mevrouw Craeybeckx en haar kleindochter in de tentoonstelling Duo's.

Mevrouw Craeybeckx en haar kleindochter in de tentoonstelling Duo’s.

Ook Veronica niet,  de kleindochter van mevrouw Craeybeckx – meisjesnaam Irma Lauwers. Ik bezocht samen met haar de tentoonstelling. Even in de ogen kijken van ‘Moeti’ ontroert haar zichtbaar. Wat haar zo aangrijpt, vertelt ze, is dat Pieter Rottie de veelzijdigheid van haar grootmoeders persoonlijkheid laat zien. Iedereen kende haar als een zachtmoedige vrouw, maar Rottie toont op dit portret ook de zeer vastberaden en niet altijd even vrolijke vrouw. De blosjes op haar wangen zijn heel natuurgetrouw. Veronica heeft ze ook. Haar band met Moeti was heel intens. Haar grootvader, de advocaat en politicus Lode Craeybeckx, burgemeester van Antwerpen van 1947 tot 1976, en haar moeder Hilda Craeybeckx, kabinetschef van de burgemeester, waren heel vaak samen aan het werk, terwijl Moeti voor de kleinkinderen zorgde. Aan de lange, zonnige vakanties in het buitenverblijf op de Kalmthoutse heide bewaart Veronica de beste herinneringen. In Kalmthout leerden haar grootouders de kunstenaar Pieter Rottie en zijn vrouw Maria kennen. Ze werden boezemvrienden.

Minimum aan middelen, maximum aan expressie

Rottie was geen beeldenstormer. De radicale experimenten en luidruchtige strijdkreten van het modernisme zegden hem niet veel. Met eerbied voor de traditie maakte hij sterke, heel eigen beelden van de eenvoudigste dingen, van de eenvoudigste mensen. Hij leefde een stil en ingetogen leven, geheel gewijd aan de schoonheid en de kunst.

Mevrouw Craeybeckx poseert een paar keer voor hem. Rottie benadert zijn model met respect en schroom, observeert het grondig en bouwt het sober en strak na in verf. Met een minimum aan middelen slaagt hij erin een maximum aan expressie te bereiken. In 1937 koopt het museum een portret van mevrouw Craeybeckx bij de kunstenaar. Twee jaar later schildert hij haar opnieuw. Dit werk hangt bij oom Herman in de slaapkamer. Er is ook nog een mooie potloodtekening waar Moeti’s zachte trekken meer tot uiting komen. Maar het portret van Moeti in het museum blijft Veronica’s absolute favoriet.

Advertenties
Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s